o, kavonozun içinde bir cenin. onu asla yemedim. elimi daldýrdým içine ve baþkalarýný aradým. hayatta olanlarý. baþýyla sonu birleþmiþ bir cenin. rengi yeþil. tadýný kavonozun içindekilere de bulaþtýrmýþ; acý. onun bu hale gelmesi ne acý. baþkalarýna býraktým onu hep. baþkalarýný bekledim. doðumu ve ölümüydü orasý. küçüktü. küçücük. ama kötüydü. en masum günahkardý.

o kavonozdan nefret etmedim. çünkü o yalnýz bir cenin. geceleri geldim. baþkalarýný yedim. o her zaman yetim.

baðýrýyordu; kurtarýn beni. yaram hala çok yeni. býraktým elimi. ben ona söz vermedim ki.

o cenin çürümüþ. tazeyken öldürülmüþ. bitmiþ pörsümüþ.

yok yok. yemedim. ben ona hiç kendi payým demedim. kimse de sahiplenmedi ya sevinmedim.

cenin

cenin

cenin

korkmuyorum artik senden gece
korkmuyorum hiç karanlik
üzerime gel istersen
sar beni ben kaçip gitmem
korkmuyorum artik senden yalnizlik
korkmuyorum hiç korkmuyorum
yüregime vur vur istersen
kalmadi hiç kaçip gitmem

sokaklarda yanimda dolasan yagmur
geceleri basucumda duran yagmur
avucumda ellerin yerine yagmur
vur yüzüme vur yüzüme
saçlarimda nefesin yerine yagmur
dudagimda dudagin yerine yagmur
gökyüzünden çaresizligimi yagmur
vur yüzüme hadi vur yüzüme

daha hizli yagmur
yag hadi yagmur
aglar gibi yagmur
vur yüzüme vur yüzüme yag hadi yagmur
çok üzgünüm çok üzgünüm çok üzgün yagmur
kaybedecek neyim kaldi bu defa ne kaldi yagmur
vur yüzüme hadi vur yüzüme

hayatýn gariplikleri peþimi býrakmýyor

gerçekler beni inandýramýyor

söyleselerdi yalan derdim

rüyalar tuhaflaþmaya baþlýyor.

hayatýn ne kadar boþ fani ve maddi olduðunu bir kez daha gömüþ olduk. sýnýf arkadaþým vefat etti. dün. gittim cenazesine. hepimiz ordaydýk. orda olmalýydýk da.çok üzücüydü. daha 18 bile olmamýþtýr. giderken elimizde bi tek yaptýklarýmýz kalýyor iþte. ardýndan dualar ettik. evet ölüm bitiþ deðil, baþlangýç da deðil bence. bi devam ediþ. boyut deðiþtirme. yine de üzülmemek için yetmiyor bunlar. daha yaþayacaðý o kadar çok þey vardý ki. beklemiyordum bu ölümü. iyiydi. yaþamayý severdi. umutluydu.

ölüm gerçeðini kabul etmek. ilk cenaze gördüðümde 10 yaþýndaydým. sonra 13. sonralarý ölüm haberleri duydum. ama cenaze olmadý. ve 18. yaþýmda yine çok büyük bir kayýpla bir cenaze daha. kankam þimdi þurdan çýkýp gelecekmiþ gibi derken ben artýk bunun böyle olmayacaðýný biliyordum. gözyaþlarým aktý gitti. arkadaþlar, akrabalarý, hocalarý, ailesi...hepimiz çok uzaðýnda yanýndaydýk. giderken annesi Kardeleni...m diye baðýrýyordu. bu haykýrýþ hala kulaðýmda çýnlýyor.gitti gözümüzün önünde. durduramadýk. ne çok seversek de ölümün önüne geçemiyoruz iþte.

biz de gideceðiz. kim bilir hangi gün ay ve yýlda birileri de beni gönderiyor olacak. belki uzun zaman sonra belki de çok yakýnda.ölümün yaþý mý var! belki dünkü arkadaþlarým yanýmda olur belki de hepsi unutmuþ olur.

ömrümüzü ne kadar boþ harcýyoruz. ne kadar boþ.

Kardelenimiz. umarým rahattýr gittiði yerde.

aðlamaya alýþýk olmayan gözler, aðladýðý zaman aðlamayý beceremiyor.